Edouard Geelhand

Zoals we eerder al stelden: het zou niet de eerste wolf zijn die wordt aangereden, overleeft en herstelt. Aangezien de aanrijding gebeurde op de Zuidwest-Veluwe, is de kans groot dat het om een dier van het daar gevestigde roedel gaat, maar zeker is dat natuurlijk niet. Zeker in een gebied als de Veluwe kunnen altijd ook (uit)zwervende wolven op pad zijn. Voor uitsluitsel over de identiteit van de aangereden wolf is het dus wachten op onderzoek van het DNA dat gevonden is.

Goed dat die toegesnelde ‘wildbeheerders’ het dier niet gevonden hebben. De vorige aangereden wolf liep zogezegd zwaargewond nog drie kilometer (!) ver. Het Natuurhulpcentrum Oudsbergen – dat volledig is uitgerust om gewonde wolven te vangen én te revalideren – had toen al laten weten dat ze het dier wilden opnemen, maar de ‘wildbebeheerders’ – zonder diploma veearts – hadden hun oordeel al klaar en schoten het dier dood… Het beoordelen van een gekwetste wolf in het veld moet je dus absoluut NIET overlaten aan jagers.

Overigens zou het niet de eerste wolf zijn die wegloopt na een ongeval en volledig herstelt; in Turnhout werd de beruchte wolf Billy zes meter ver weggeslingerd – de berm in – na een stevige botsing met een bestelwagen; de dag nadien pakte hij prompt een schaap niet ver daarvandaan.

Best wel boeiend om te zien hoe een Drents-Friese welp in niets verschilt van een Limburgse welp; allebei zijn het naïeve pubers die nog alles moeten leren. Maar muizen en mollen vangen lukt nu wel al veel beter dan enkele maanden geleden. Prachtige video van Henk Blaak.

Oplossingen die én uiterst eenvoudig én uiterst goedkoop zijn, het zou minister Lydia Peeters (Open VLD) als muziek in de oren moeten klinken. Maar als blijkt dat maanden van overleg met een oprecht goedbedoelend Agentschap Wegen & Verkeer finaal niets opleveren en dat zelfs het meest eenvoudige knelpunt niet wordt opgelost voor 31 december, dan hebben Landschap vzw & Welkom Wolf geen andere keuze dan alsnog naar de rechter te stappen. Dan zal het niet alleen gaan over dit ene prioritaire knelpunt, maar dan gaat de zaak over ALLE migratieknelpunten en over het hele wolvenbeleid in Vlaanderen – of tenminste over het gebrek daaraan. Dan zal het ook gaan over de zinloze drukjachten in de kerngebieden van de wolven, over de versnippering van Europese topnatuur die Defensie veroorzaakt door een IJzeren Gordijn te bouwen rondom kwetsbare Natura 2000 gebieden, enzomeer. Ons zal alvast niet kunnen verweten worden dat we niet eerst de weg van het overleg hebben bewandeld.

Dit bericht is enkele dagen oud. De welp laat zich inmiddels niet meer zien.

Voor alle duidelijkheid: er is niets mis met wolven spotten of fotograferen als de wolf in kwestie niet gestoord wordt. Maar het wordt al snel een circus zodra er types opduiken die alleen maar uit zijn op de foto, vaak éénmalig tot het dier er goed op staat, of die de wolf als soort willen afvinken op Nederlandse/Belgische bodem, louter en alleen voor hun lijstje. Of erger nog: idioten die denken dat ze een wolf moeten proberen lokken met voer. Dat soort mensen moet je niet willen.

Maar als goedbedoelende natuurfotografen of spotters echt tijd investeren in het fotograferen of waarnemen van een wolf, is dat net zo goed een vorm van sociale controle, controle die de boswachter niet kan doen op die manier. Daar is niets mis mee, integendeel, het is een soort van levensverzekering voor de wolf op een ogenblik dat die heel kwetsbaar is en gemakkelijk te elimineren door zijn naïviteit als welp. Dan is het kwestie van een beetje voor spreiding te zorgen, zodat er altijd wel controle is maar nooit te veel mensen tegelijk.

Van begin augustus tot midden oktober lieten jonge wolven zich dagelijks zien in Belgisch Limburg, maar dat leverde nooit noemenswaardige problemen op met natuurfotografen. Gebeurt hetzelfde in Nederland, dan heb je al na enkele dagen een echt circus.

Gelukkig zijn wolven slimmer dan sommige mensen en verkiezen ze om het spel niet mee te spelen. Idem voor Welkom Wolf; daarom lees je nu pas dit bericht.